Giriş:
Yemyeşil ormanın çiçekli eteğinde, küçük bir oyukta Çakıl adında sevimli bir fare yaşardı. Çakıl’ın kulakları minik yapraklar gibi yuvarlak, burnu ise merakla kıpır kıpırdı. En yakın dostları Köpük Tavşan, Benekli Kirpi ve Tüylü Serçe idi. Dört dost her sabah aynı açıklıkta buluşur, ormanın seslerini dinleyerek güne başlardı. Çakıl, yaprak hışırtısını, dere şırıltısını ve kuş ötüşünü çok severdi. Bir gün bu güzel sesleri bir araya getirip yavru hayvanlar için neşeli bir ses halkası kurmaya karar verdi.

Gelişme:
Çakıl dostlarına seslendi. Bugün ormanın en tatlı seslerini bulalım, dedi. Köpük Tavşan kulaklarını oynattı. Ben çimenlerin arasındaki yumuşak hışırtıyı dinlerim, diye gülümsedi. Benekli Kirpi, Ben kuru yaprakların çıkardığı ince çıtırtıyı fark ederim, dedi. Tüylü Serçe de dalların üstünden kuş ezgilerini duyuracağını söyledi.

Önce dere kıyısına gittiler. Su taşların arasından şırıl şırıl akıyordu. Çakıl, Bu ses bana sakinliği anlatıyor, dedi. Sonra çimenli yere geçtiler. Köpük Tavşan yavaşça yürüdü, çimenler fısır fısır konuştu. Ardından Benekli Kirpi, yere düşmüş yaprakların yanından dikkatle geçti. Yapraklar çıtır çıtır değil, usul usul ses verdi. Tüylü Serçe ise yüksek bir dala kondu ve ince sesiyle tatlı bir ezgi söyledi.

Dostlar açıklığa dönünce büyük bir halka oluşturdular. Çakıl ortada durdu ve herkesin sesini sırayla dinletti. Önce dere şırıltısını taklit ettiler. Sonra çimen hışırtısını, yaprak fısıltısını ve kuş ezgisini eklediler. Ormandaki yavru hayvanlar da halkaya katıldı. Her biri kendi duyduğu güzel sesi anlattı. Kimi rüzgârı, kimi arı vızıltısını, kimi de uzaktaki ağaçların hışırtısını söyledi.

Çakıl, herkesin birbirini bekleyerek dinlediğini görünce çok mutlu oldu. Sesler karışmadan, sırayla ve uyumla birleşince açıklık tatlı bir orman türküsüne döndü.

Sonuç:
Akşamüstü güneş dalların arasından altın gibi süzülürken ses halkası yavaşça sona erdi. Çakıl dostlarına bakıp, Her ses ayrı güzel, ama dikkatle dinleyince birlikte daha da güzel oluyor, dedi. Köpük Tavşan, Benekli Kirpi ve Tüylü Serçe bu söze sevinçle katıldı.

O günden sonra ormandaki yavrular konuşmadan önce dinlemeyi, dinlerken de sevgiyle beklemeyi öğrendi. Çakıl Fare ise her sabah yeni bir ses oyunu düşündü. Çünkü dikkatli kulaklar ve sabırlı kalpler, doğanın en güzel ezgisini duyabilirdi.