Giriş:
Bir zamanlar küçük bir köy bahçesinde Dutlu adında konuşan bir dut ağacı yaşardı. Dalları geniş, yaprakları parlak, gölgesi ise yumuşacık bir örtü gibiydi. Dutlu’nun yanında Yalın Çınar, Serin Kavak ve Kokulu Ihlamur vardı. Dört ağaç her sabah birbirine yaprak sesiyle günaydın der, kuşlara konacak dal, çocuklara serin yer olurdu. Dutlu, güneş gökyüzünde ilerledikçe gölgesinin değiştiğini fark etmişti. Bazen uzun, bazen kısa, bazen de başka yana uzanan bu gölge ona çok ilginç gelirdi. Bir sabah çocuklara günün yolunu gölgelerle anlatmaya karar verdi.

Gelişme:
Güneş yeni yükselmişken bahçeye üç çocuk geldi. Dutlu yapraklarını tatlı tatlı salladı ve yumuşak sesiyle, Bugün gölgemin nasıl yürüdüğünü izlemek ister misiniz, diye sordu. Çocuklar sevinçle başını salladı. Dutlu’nun sabah gölgesi çimenlerin üstüne uzun bir yol gibi uzanmıştı. Çocuklar yere düşmüş yeşil yaprakları topladı ve gölgenin ucuna özenle dizdi. Sonra adımlarıyla gölgeyi saydılar. Bir, iki, üç, dört, beş, altı.

Bir süre sonra güneş biraz daha yükseldi. Dutlu’nun gölgesi kısaldı. Çocuklar bu kez yere düşmüş sarı çiçek yapraklarını getirdi ve yeni gölge ucunu belirledi. Yalın Çınar, Gölge değişirken gün de ilerler, dedi. Serin Kavak ince yapraklarını hışırdattı. Kokulu Ihlamur ise güzel kokusunu yayarak çocukların sakin kalmasına yardım etti.

Öğle olunca gölge iyice küçüldü. Çocuklar bunu görünce şaşırmadan, merakla gülümsedi. Dutlu, Bakın, en kısa gölge bize güneşin yukarıda olduğunu anlatır, dedi. Çocuklar kısa gölgeyi üç küçük taşla işaretledi. Sonra gölgenin sabah uzun, öğlen kısa olduğunu kendi sözleriyle anlattılar.

Akşamüstüne doğru gölge yeniden uzadı, ama başka bir yana doğru serildi. Çocuklar bu kez kahverengi yapraklarla son durağı belirledi. Bahçede yeşil, sarı, taşlı ve kahverengi işaretlerden oluşan güzel bir gölge yolu ortaya çıktı.

Sonuç:
Gün batarken Dutlu’nun yaprakları altın ışıkla parladı. Çocuklar gölge yoluna bakıp sabahı, öğleyi ve akşamüstünü hatırladı. Dutlu gülümseyerek, Doğa bize sessizce çok şey öğretir, yeter ki sabırla bakalım, dedi.

O günden sonra bahçeye gelen çocuklar yalnızca oyun oynamadı; gölgeleri, ışıkları ve yaprakların sesini de dikkatle izledi. Dutlu Ağaç ise her güneşli günde yeni bir gölge yolu kurdu. Çünkü merakla bakan ve sabırla izleyen çocuklar, doğanın en güzel derslerini neşeyle öğrenirdi.