Giriş:
Bir zamanlar, küçük bir köy yolunun yanında Sarmaşık adında konuşan bir ağaç yaşardı. Gövdesi sıcacık kahverengi, yaprakları ise parlak yeşildi. Dallarının arasına yaseminler dolanır, çevresine tatlı bir koku yayılırdı. Sarmaşık Ağacın dostları Narin Erik, Gülen Dut ve Serin Kavak idi. Dördü de her sabah güneşi selamlar, kuşlara dinlenme yeri olur, yoldan geçen çocuklara gölge verirdi. Sarmaşık’ın o gün aklına güzel bir oyun geldi. Bahçedeki hoş kokuları bir koku haritası gibi anlatmak istiyordu.

Gelişme:
Sarmaşık dostlarına seslendi. Bugün çocuklar geldiğinde onlara kokularla yol bulmayı gösterelim, dedi. Narin Erik dallarını hafifçe salladı. Ben çiçek kokumu yolun başına yayarım, dedi. Gülen Dut, Ben yapraklarımın taze kokusunu ortaya gönderirim, diye ekledi. Serin Kavak da rüzgâr geçince ince yaprak sesleriyle son durağı göstereceğini söyledi.

Öğleye doğru bahçeye üç çocuk geldi. Adları Selin, Deniz ve Efe idi. Ağaçların gölgesine oturup serinlediler. Sarmaşık, yapraklarını tatlı tatlı hışırdattı. Çocuklar bu hışırtıyı duyunca başlarını kaldırdı. Sarmaşık yumuşak sesiyle, Bugün burnunuzla, gözünüzle ve kulağınızla küçük bir yolculuk yapmaya ne dersiniz, dedi. Çocuklar sevinçle gülümsedi.

İlk durakta Narin Erik’in çiçek kokusu vardı. Çocuklar derin bir nefes aldı. Selin, Bu koku bana sabah temizliğini hatırlatıyor, dedi. Sonra Gülen Dut’un yanına geçtiler. Dut yaprakları taze ve yeşil kokuyordu. Deniz, Bu koku sanki yağmurdan sonraki bahçe gibi, dedi. En son Serin Kavak’ın altına geldiler. Kavak yaprakları rüzgârla fısır fısır konuştu. Efe, Bu ses bana serin bir yaz gününü düşündürüyor, diye mırıldandı.

Sarmaşık Ağacın yaprakları mutlulukla parladı. Çocuklar her durağı dikkatle dinledi, kokladı ve gördü. Sonra yerde çubuklarla küçük bir harita çizdiler. Haritada çiçek durağı, yaprak durağı ve rüzgâr durağı vardı. Ağaçlar, çocukların doğaya özenle baktığını görünce çok sevindi.

Sonuç:
Akşamüstü bahçeye altın rengi bir ışık yayıldı. Çocuklar ağaçlara teşekkür edip evlerine döndü. Sarmaşık, dostlarına dönerek, Her güzellik yalnız gözle görülmez, dedi. Bazen bir koku, bazen bir ses, kalbimize tatlı bir anı getirir.

O günden sonra köy yolundan geçen çocuklar ağaçların yanında durup çevrelerini dikkatle fark etti. Sarmaşık Ağaç ise her gün yeni bir koku haritası kurdu. Çünkü doğayı sevgiyle tanımak, dünyayı daha renkli ve anlamlı yapardı.